چه قدر این حال و هوا رو دوس دارم!

تکیه ها و حسینیه ها کتیبه هاشونو به در و دیوارا چسبوندن پرچمای سبز و سیاه، طبلا و سنچا، بلندگوها و... همه چی آماده ی برگزاری مراسم عزاداری سید الشهداس...

بعضی وقتا فکر می کنم چقدر طبلا برای کوبیدن بی تابن، درست مثل دل من که برای باریدن حسابی ابریه و فقط منتظر یه رعد جانانه اس تا سیل آسا سرازیر بشه!

تو این حال و هوا می دونم که فقط طنین یک صدا می تونه بغض فرو خوردمو باز کنه و دل پر عقدمو منفجر کنه... فقط یه اسمه که منو بی تاب می کنه و میذاره تا من به یاد رنجهاش راحت و بی دغدغه ببارم و از هیچ کس و هیچی هم خجالت نکشم... اسمی که رمز جاودانگی دین خداس، اسمی که خیلیا به خاطرش جون دادنو به یادش حاضر نشدن تن به هر ذلت و ننگی بدن.

تو این اسمو می دونی و صاحبشو خوب می شناسی! حالا که ایام سوگواری اون نازنینه، بیا از ته دل صداش کنیم و با حنجره ی خونینش هم آوا بشیم... بلکه بعد از ۱۴۰۰ سال غربت، دل با صفاش به داشتن عاشقایی که به یه گوشه چشمش جون می دن آروم بگیره، اگه عاشقی بگو: یا حسین...!