خانه ای دارد میان ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها

خشتی از الماس و خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور

بر سر تختی نشسته با غرور

ماه، برق کوچکی از تاج او

هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان

نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب، طنین خنده اش

سیل و طوفان نعره ی توفنده اش

دکمه ی پیراهن او آفتاب

برق تیر و خنجر او ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست

هیچکس را در حضورش راه نیست

پیش از این ها خاطرم دلگیر بود

از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین

خانه اش در آسمان دور از زمین

بود، اما در میان ما نبود

مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت

مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه می پرسیدم از خود از خدا

از زمین از آسمان از ابرها

زود می گفتند این کار خداست

پرس و جو از کار او کاری خطاست

هر چه می پرسی جوابش آتش است

آب اگر خوردی عذابش آتش است

امروز صبح که از خواب بلند شدی من تو رو نگاه می کردم و امیدوار بودم یه کمی با من حرف بزنی حتی شده دو کلمه...یا  نظرمو راجع به کارات بخوای... یا به خاطر لطفی که دیروز در حقت کرده بودم ازم تشکر کنی...

اما متوجه شدم که تو فقط مشغول پیدا کردن یه لباس مناسبی تا بپوشی و بزنی بیرون! و به تنها چیزی که توجه نداری منم!

دم در که داشتی حاضر می شدی و آماده ی رفتن به بیرون بودی، من می دونستم که یه چند دقیقه ای وقت هست که تو وایسی و حد اقل یه سلامی به من بکنی... اما تو سرت خیلی شلوغ بود... و برای رفتن عجله داشتی و با این که حدود یه ربع ساعت، رو صندلی ایستگاه به انتظار اتوبوس نشسته بودی، بازم توجهی به من نکردی...

و وقتی پاشدی وایسادی من گفتم الانه که بیای سراغمو یه حرفی، چیزی با من بزنی...

اما نه تو با گوشیت مشغول بودی و با چند تا از دوستات گرم صحبت شدی...

من بازم صبر کردم ...

تمام روز تو رو تماشا می کردم و تمام حرکاتتو زیر نظر گرفتم ولی تو مشغول تر از اونی بودی که به من توجه کنی و یادت بیفته که منم هستم...

موقع ظهر تو رستوران دانشگاه دیدمت که به اطراف نگاه می کردی...

شاید احساس شرمندگی می کردی که با من حرف بزنی!

شاید واسه همین بود که سراغ من نیومدی!

داشتی به سه چهار تا میز اون طرف تر نگاه می کردی...میز چند تا از دوستات که قبل از نهار چند کلمه ای با من صحبت کردند. ولی تو این کارو نکردی...

عیب نداره! هنوز وقت زیاده و من امیدوارم که تو تا آخر امروز بالاخره با من حرف بزنی...

تو رفتی خونه و چه قدر کار داشتی که انجام بدی...

وقتی همه ی کاراتو انجام دادی، تلویزیونو روشن کردی و مثل هر روز مدت زیادی رو مقابلش نشستی و فقط تماشا کردی بدون این که به هیچ چیز دیگه ای توجه داشته باشی! من دوباره با صبوری منتظر موندم بلکه بعد از تماشای تلویزیون و صرف شام بیایی و سراغی از من بگیری... ولی بازم حرفی با من نزدی... و شاید اون قدر خسته بودی که به همه شب به خیر گفتی جز به من! و به سرعت رفتی تو رختخوابو و گرفتی خوابیدی...

بازم عیب نداره! شاید تو اصلا متوجه حضور من نشده باشی...

اما من خیلی بردبارم... بیشتر از هر کس دیگه ای که تو دیده باشی... اون قدر شکیبام که حتی می خوام به تو یاد بدم چه جوری در برابر دیگران صبور باشی... خودت می دونی که چه قدر دوستت دارم...

اون قدر که هر روز منتظر یه اشاره ی توأم... منتظر یه کلام عاشقونت... یه حرفت از ته دل و یه کم فکر کردن به خودم و یا یه تشکر کوچولو از من، گوشه ی قلبت... خودت می دونی که گفتگوی یه طرفه تلخه... من دوست ندارم فقط من حرف بزنم... دوست دارم تو هم با من حرف بزنی...

بسیار خوب... یه بار دیگه تو از خواب بلند می شی و من یه بار دیگه منتظر می مونم... اون هم پر از احساس محبت به تو... با امید به این که شاید امروز یه وقت کمی رو واسه من کنار بذاری و سراغم بیای و من مشتاقانه به حرفای قشنگت گوش بدم... همیشه منتظرت می مونم و برات قشنگ ترین آرزوها رو دارم...

دوست همیشگی تو خدا...

هر روز خوب خدا فرصتی است برای عشق ورزیدن و دوست داشتن...

شاید رمضان بهترین بهانه بود تا کمی مهربانی کنیم و خانه ی دلمان را بتکانیم!

رمضان رفت ولی خانه ی دل ما حسابی آب و جارو شد...

یاد بگیریم هر از چند گاهی گرد گیریش کنیم تا خاک نگیرد!

و به خاط بسپاریم صاحب خانه مان آن قدر مهربان است

که اگر شلختگی کردیم و دلمان دوباره غبار گرفت 

با چندین مقدمه به انتظار ما می نشیند...

از عرفه و غدیر گرفته تا محرم و اربعین...

و از ربیع الاول و جمادی الثانی تا رجب و شعبان

و... رمضانی دیگر!

خدایا! از تو ایمانی می خواهم

که قلبم بدان زنده باشد

و یقینی که بدانم به من نمی رسد

مگر هر آن چه که تو بر من مقدر ساخته ای

(مقدراتی که به دعای شب های قدر از تو درخواست کردم)

و به همان زندگانی که تو نصیبم ساخته ای

مرا راضی بدار

ای مهربانترین...

در این آخرین شب جمعه ی ماه مبارک رمضان:

بخوان دعای فرج را دعا اثر دارد

دعا کبوتر عشق است بال و پر دارد

بخوان دعای فرج را که یوسف زهرا

ز پشت پرده ی غیبت به ما نظر دارد

خدای مهربان من!

این ماه رمضان را آخرین ماه رمضان ما قرار نده...

     «آمیــــــــــــــــــن یا رب العالمیــــــــــــــن»

پروردگار من!

تو امر کرده ای که با خادمین خود احسان کنیم

و اینک ما خادمان توییم

پس به احسان خود ما را از دوزخت برهان...

ای پناه من به هنگام گرفتاری

و ای دادرس من به هنگام سختی...

من به تو استغاثه می کنم

و به تو پناه می جویم نه به غیر تو!

و فرج و گشایش را جز از تو نمی خواهم...

پس به فریادم برس و گره از کار من بگشای

ای آن که اسیر را رها می کنی...

و از گناه فراوان در می گذری...

از من کمی اعمالم را بپذیر

و بسیاری گناهانم را عفو کن

که تو مهربان و آمرزنده ای...