گفت: بدين چوپاني كه از پي مي آيد بنگر، و گوسفندانش را شماره كن.

اعرابي چنين كرد و انگشتان دو دستش به آخر نرسيده گوسفندان شماره شدند.

پرسيد: از اين شمارش و گوسفنداني كه به هشت هم نرسيدند چه مي جويي؟

گفت: اي برادر اگر مرا ياراني با وفا به عدد همين گوسفندان بود، خواب در چشم آن گرگ كه گفتي راه

نمي دادم! اما... دريغ!

اون روز ساواک تا نیمه های شب تو خونه ی ما موند تا سید محمد رضا بیاد و تلاش من که به بهانه های مختلف می خواستم از خونه خارج بشم و از طریق بچه های محل بهش خبر بدم که خونه محاصره اس و نیاد به جایی نرسید و بالاخره اومد، با یه اعلامیه!! لای یه کتاب از دکتر شریعتی که تو یه شلوار جین نو، جاسازی کرده بود!!! شلواری که پسرعموم از امریکا براش سوغات آورده بود و اون که از لحن مادرم پای تلفن فهمیده بود خونه چه خبره با اطمینان به این که ساواک اونو نمی گرده شلوار رو در حضور اون همه ساواکی خیلی عادی یه گوشه پرت کرد و ساواک که با کنترل تلفن خودش اصرار کرد تا مادرم باهاش تماس بگیره تا خودش بیاد خونه، فکرش رو هم نمی کرد که تو چنین شرایطی جرأت کنه چیز خطرناکی  با خودش بیاره! به همین خاطر وقتی دیدن فقط یه شلواره اصلا سراغشم نرفتن!

خوب یادمه که به محض ورود سید محمد رضا یه ایل ریختن سرش و به گمان این که ممکنه مسلح باشه چند نفری در مقابلش گارد گرفتن و بعد که دیدن بابا طرف پشت لبش هم هنوز درست درنیومده بدجوری تحقیر شدن! و خوب معلومه که یه ساواکی چه جوری این عقده ی حقارتو تلافی می کنه! بلافاصله فرمانده بی سیم زد به مافوقش: «قربان سوژه همین الان وارد شد. چی دستور می دین؟…بله قربان… اطاعت قربان…» و تا مافوقش بیاد پیش چشم منو پدر و مادرم مشغول بازجویی فیزیکی از اون شدن! غرور مادرم اجازه نمی داد بهشون التماس کنه و از طرفی جوشش عاطفه اش تحمل دیدن اون صحنه ها رو نداشت که یه حیوون به تمام معنا با مشت و سیلی جگر گوشه شو به باد کتک بگیره! پدرم مثل همیشه صبور ذکر می گفت و با متانتی که حتی سگای وحشی ساواک رو تحت تأثیر خودش قرار داده بود فقط دعوت به آرامش می کرد و می خواست بدونه اتهام پسرش چیه؟ شگرد ساواک این بود که از بین خودشون عده ای آرام برخورد می کردن و مثلا ماموری رو که عصبانی شده بود رو دعوت به استراحت و آرامش می کرد! یکی از همین بازیگرا هم همین کارو کرد و تو فرصت به دست اومده سید محمد رضا اجازه خواست تا نمازشو بخونه بعد با اونا هر جا می خوان بره!

یادمه اون روز نهار نخورده بود و تا شب هم که رفته بود فرودگاه استقبال پسرعموم به کسی نگفته بود که نهار نخورده! وقتی اومد خونه قبل از پذیرایی مامورین! از من پرسید چیزی هست بخورم؟ و مادرم با کنترل مامورا فقط تونست یه لقمه نون و پنیر و سبزی براش تهیه کنه که اونم وقتی یه گاز بهش زد بازجوییش شروع شد. و اجازه ندادن بقیه شو بخوره. جالب بود که مامورا می گفتن: «نگران نباش تو بازداشتگاه بهت شام می دن! خودتو سیر نکن!» و سید محمد رضا از دور کف دستشو به علامت کتک به من نشون می داد که یعنی کتک سیری خواهد خورد! و در بین اون همه مأمور وحشتی از این بابت نداشت و حتی شوخ طبعیشو از دست نداده بود! (چقدر دلگیر می شم وقتی جوونای 16 ساله ی الآن رو با او مقایسه می کنم!!) پدرم آروم بهش گفت پدر جان آقایون شما رو می برن چند تا سوال ازت می کنن جواب بده و بعدشم به خواست خدا بر می گردی! گروه جدید مامورا اومدن و قبلیا خونه رو ترک کردن. گروه جدید خشن تر بودن و فرماندشون اول از همه با فشردن چونه ی سید محمد رضا بین انگشتای دستش مرتب می پرسید اون همه اعلامیه رو از کجا آوردی؟ و رضا فقط لبخند می زد!! و همین اونا رو بیشتر عصبی می کرد!! و جواباش که: من اصلا نمی دونستم اینا چیه که پخش می کنم و… یه نفر بهم پول داد من هم قبول کردم و… به پولش احتیاج داشتم و… اونا رو بیشتر کلافه می کرد. و نهایتا با کنترل شدید مامورا که انگار یه بمب اتم رو دارن با خودشون می برن اونو با خودشون بردن و تا مدت ها هم به ما اجازه ی ملاقات با او رو ندادن.

           این عکس سید محمد رضا الان در موزه ی عبرت همراه با

             عکس دو خواهر دیگه ی من نگه داری می شه

سید محمد رضا با کمک دو برادر (مهدی و حسینعلی شریف که گاهی اذان زیباشونو از رسانه ها پخش می کنن) در زیر زمین یک ساختمان قدیمی در خیابون شهباز )17 شهریور فعلی) شب ها تا صبح به تکثیر نوارهای سخنرانی امام در 15 خرداد مشغول بودن و مغازه ی این دو برادر فروشگاهی بود به نام صوت الشریف و نوارهای مذهبی مثل انواع روضه های مرحوم کافی و قرائت های عبدالباسط و... پخش می کرد و از دستگاه تکثیر نوار شب ها در زیر زمین استفاده می کردن. با بروز اولین تظاهرات سال انقلاب و امکان بازرسی اینجور مغازه ها توسط ساواک،  سید محمد رضا نوار اصلی سخنرانی حضرت امام (نوار مادر) رو با خودش آورد خونه و روز محاصره ی منزل تعدادی از مأمورین کارشون بازرسی نوارها بود. بر حسب اتفاق همین نوار قاطی نوارهای دیگه ای شده بود که عموما یا سمفونی های بتهوون بود یا آلبوم استاد شجریان (شکر خدا قبل از انقلاب هم خانواده ی ما به دلیل فاسد بودن غالب خواننده ها و باصطلاح هنرمندا، اهل موسیقی های  مبتذل و کوچه بازاری رایج نبود، البته نمی گم گوش نمی دادیم ولی خداییش پول پای این چیزا نمی دادیم و همونی بود که رادیو و تلویزیون پخش می کرد و ما هم چندان علاقه ای به این مقولات نداشتیم) به هر حال دو تا نوار کاست اون روز تو خونه ی ما بود که به معجزه ی الهی ساواک متوجه نشد و گر نه... خدا می دونه چی می شد. یکیش دکلمه ی «از یک دو قطره تا اقیانوس» بود که توسط گروهی از طرفدارای چریک های فدایی خلق ضبط شده بود و متن بسیار زیبا و تندی علیه رژیم و شخص شاه داشت و موسیقی زمینه ی دکلمه گاهی در فاصله ی سکوت خواننده ی متن دکلمه خیلی کوبنده و حماسی بود و هر بار مأمور ساواک این نوار رو گذاشت فقط بخش موسیقیش پخش شد. یعنی مأمور نوار رو می برد عقب و وقتیplay   رو می زد، قسمت موسیقیش میومد و یا نوار رو می برد جلو و باز بر حسب اتفاق(و از نظر من لطف خدا) قسمت موسیقیش – نه متن دکلمه – پخش می شد! مأمور هم از خیر این نوار گذشت و نوارها رو یکی یکی کنترل کرد تا رسید به نوار حضرت امام! نمی گم جاتون خالی!! چون فقط اضطراب اون لحظه رو خدا می دونه و بس! مادرم چون قبلا این نوار رو شنیده بود، حساسیت موضوع و خطر پیش اومده رو خیلی خیلی نزدیک و وحشتناک درک کرده بود. برای من اما... فقط خطر بود که حس می شد، با چه عمقی؟ نمی تونستم بفهمم! فقط می دونستم این نوار نباید دست ساواک بیفته همین! با صدای آروم و زیر لب مادرم که نالید: «یا زهرای مرضیه!» فهمیدم لحظه ی سختیه و با دیدن چهره ی رنگ پریده ی مادرم که کم کم داشت از حال می رفت فهمیدم که باید با تمام وجود از خدا کمک بخوام و همین کارو هم کردم و همون لحظه خدا رو به تمام مقدسات عالم قسم دادم که به خیر تموم کنه. مأمور ساواک نوار رو تو ضبط گذاشت و دکمه ی play   رو زد. صدای فریاد امام که از قاعده ی ننگین کاپیتولاسیون به شدت انتقاد می کرد بلند شد. این نوار چون نوار مادر بود و تعداد زیادی ازش تکثیر شده بود خش افتاده بود و برای کسی که قبلا اونو نشنیده بود چندان مفهوم نبود و باید با دقت گوش می دادی تا ببینی چی می گه. مأمور ساواک که از قیافش معلوم بود هنوز مطلبو نگرفته! نوار رو برد عقب... برد جلو... پشت و رو کرد و... وقتی به قسمتای اعلام خطرهای مکرر امام رسید، مادرم شروع کرد به جوسازی و منحرف کردن مأمورا: آخه جرم بچه های ما چیه که گرفتینشون، مگه نماز خوندن جرمه؟ مگه دینداری و به حرف خدا و پیغمبر عمل کردن خلافه؟ آخه چی از جون ما می خواین؟...» مادرم کم کم افتاده بود به بد و بیراه گفتن که نوار رسید به این قسمت که: «آقایان به داد اسلام برسید... رفت اسلام...» و صدای گریه ی امام و جمعیت... بلافاصله مأمور ساواک گفت: «خانوم چرا شما تا هر چی می شه پای خدا و پیغمبرو وسط می کشین؟ چرا فکر می کنین فقط خودتون دیندارین؟ بابا به خدا ما هم اهل خدا و پیغمبریم ما هم اهل نماز و روزه و مجلس روضه ایم...» و بعد در حالی که بی حوصله ضبطو خاموش می کرد و می رفت سراغ نوار بعدی اشاره به نوار امام کرد و گفت: «الان همین نوارو منم تو خونمون دارم! شما فکر کردی ما روضه ی کافی گوش نمی دیم؟!!!!»

اون روز من بلد نبودم چه جوری خدا رو شکر کنم و با چه جمله ای عمق خوشحالیمو از رهایی از چنین خطربزرگی که از بیخ گوشمون گذشت ابراز کنم. ولی بعد ها که بزرگتر شدم و تو کتابای درسی و سخنرانی های و کتابایی که می تونستم آزادانه بخونم از قول امام سجاد(ع) جمله ی مناسب رو پیدا کردم:

«الحمد لله الذی جعل أعدائنا من الحمقاء»