دست ها پرچم های نیازند و سکوت نگاه، بلندترین فریاد است! این جا نمایشگاهی است از خواسته ها و اعتفادها(ی حتی غلط و خرافی!!)... همه جور آدم  همه جور درد و همه جور نگاهی را می توانی ببینی... و خودت را نبینی!

در این میان یک چیز اما برای من همیشه تازگی دارد

دلم تنگ می شود... درست!

حال و هوایم به هم می ریزد... قبول!

اما چه کسی گفته در محضر بزرگوارانی چون او فقط باید نالید؟!

مگر نه این که روح زنده ی  آن ها ما را می بیند و صدای ما را می شنود؟

پس باید زنده شان بدانیم... در محضر کدام حجت زنده ی خدا امر به نالیدن شده است؟! نمی دانم!

خوشحالم... به قول کسی که در این سفر هم ندیدمش بسی شادمانم!!

بعد از تحمل ماه ها کار و کار و کار... خستگی و فشار و درد و...

اینک سکوت و سکون... مهربانی و صفا... نوازش و آرامش و هر آن چه از جنس خداست به سراغم آمده و من برای چندین ماه دیگر کار و کار وکار... پر انرژی و قبراق و سرحال با دستی پر از چکه های رحمت و نور آماده ام و برای رویارویی با شلوغی ها و آلودگی های شهر دود گرفته ام که با آدمهای دود زده اش ادای مدرنیزم و تمدن و نوگرایی را در می آورد و از آن همه تجدد قرن بیست و یکم ایدز و کراک و مدل مو و لباسش را پذیرفته است (و تمدن جدید در بذل و بخشش این قبیل محصولات خویش چه قدر دست و دل باز است!!) حریف می طلبم و به یک نیم نگاه محبت آمیز مولایم تمام رشته های آنان را پنبه می کنم!

درست است که از بس که کم آوردم و فضای سنگین شهر خاکستری من تاب نفس کشیدن را از من گرفت و از مصیبت های مدرن به دامانش پناه آوردم... اما آن چنان جذبه ی آسمانی آقا از زمین دورم کرد که صبحگاه که مؤذن به شهادت و یگانگی خداوند شهادت می داد نوازش دستان مهربانش را که بر سر زوار می کشید با تمام وجود احساس کردم و یک نگاه مهربانش حتی در عالم خیال من کافی بود تا به حسی برسم که شاید به ذوق زدگی کودکانه فقط بتوانم تشبیهش کنم. گر چه می دانم آنان که خود اهل دل اند بهجتش می نامند... و من هربار در حرم سلطان پیش از آن که از ابهت و جلالت بارگاهش بر خود بلرزم و به ناله ای که معجونی است از نیاز و ترس و حاجتمندی (و شائبه های دنیوی را نیز به هم آمیخته دارد)، و به جای آن که فریاد و ضجه ای باشم در برابر آن همه رأفت و شفقت و مهر... تضرعاً و خفیةً(۱) از محضرش پوزش می طلبم از این که شیعه ی آبرومندش نبوده ام و آبروداری شیعه نکرده ام... از این که به آن چه مرضی خدای او بوده است، گرچه دیگران را توصیه کرده ام خود عمل نکرده ام... از این که... اما همان مهر و آرامشی که باید در تشرف به وقت حیات آنان داشته باشم سراغم می آید و مرا حالتی می رود که... فقط می گویم:

خدا نصیبت کند...

از خودش می خواهم تو را با بهجت و سروری که مرا دست داده است به خویش بخواند

(۱) در قرآن آمده است خدا را با تضرع (نالیدن مؤدبانه و از سر خشوع) و به آهستگی بخوانید. حالا عربده های آن چنانی بعضی نوحه خوان ها را به چه حسابی باید گذاشت؟ خدا می داند! ان شاء الله که نمی دانند!

سال ها بود که سينه ی كودكي ام به وسعت يك گلدان كوچك بوي ياس را در آغوش می كشيد
و هر بار در زمزمه هاي ماجراي ياس من باريدم...
گلدانم شكفت و نهال ياس در آن قد كشيد
من از كودكي جستم و به بلوغ دانستن رسيدم
اما ياس جوان من
باز هم همان بوي عطر آميخته با خاك و كوچه باغ دلتنگي را داشت
دشت سينه ام پا به پاي من بزرگ شد
وسعت گرفت و بياباني شد بي انتها
از گلدان كوچك كودكيم اثري نبود
و عطر آن روزها ديگر كفاف شامه ي كنجكاو مرا نمي داد
سراغ ياس را گرفتم
اما جز همان لالايي قديمي نشنيدم
ياس را فرياد كردم و انعكاس فريادم باز همان قصه ي كودكي بود!
سال هاي سال گذشت
ياس جوان و شاداب من شده بود يك قصه ي پير! بي رمق و خش دار
كه ديگر حتي ناي شنيده شدن هم نداشت
به خود آمدم... به راستي اين همان ياس من است؟!
نه!... من اين ياس را نمي خواهم
به دنبال ياس خودم تمام تاريخ را دويدم
از كوچه هاي اندلس تا قسطنطنيه را يك نفس بال بال زدم
و از نجران تا خود مدينه سينه خيز رفتم
و در محله ي بني هاشم شميم ياس مشامم را نواخت
سلمان بود و ذكر نور
زني از انصار بود و چشمه هاي دانايي
زنان مهاجر بودند و قلم و لوح و شرح قرآن
جابر بود و حديث كسا
زنان خيبر بودند و...
واي بر من... من در كدامين كوره راه تاريخ به خواب رفته بودم؟
كه اين همه را نديده بودم
مرا چه شد كه از ياس تنها بوي غربتش را مي شناختم!
و اين همه لطافت و بركاتش را نديده بودم؟
تازه دانستم  از ياس عمري است هيچ نمي دانم
من ياس را تنها در خزان شكستگي و دردمنديش
خلاصه كرده بودم گويي هيچگاه بهاري براي شكفتن نداشته است!
آخر ياس زيباي من كجا و اين همه رنجوري و بي رمقي كجا؟!
ياس من در سخت ترين هنگامه ها نيز پايدار بود و راست قامت
با اقتدا به يك كرشمه ي ياس من بود
كه أم عدنان فرمانده ي چهار صد جنگاور بود در فلسطين!
ياس سفيد من هرگز به شعله هاي هيچ آتشي نمي سوزد
ياس زيباي من هرگز به سيلي هيچ زمستاني كبود نمي شود
چرا ياس مرا اينگونه نشانم دادند؟
چرا از ياس من آن همه زيبايي و ريشه داري را نياموختند؟
چقدر عذابم مي دهد اين قصه ي كبودي و سيلي و پهلوي شكسته!
آخر مگر ياس مي شكند؟!
گيرم كه ساقه ي نازكش را كه به جوانه هم نشسته بود شكستند
بوي ياس هم مي ميرد؟!
بوي ياس را كه نكشته اند!
عطر و بوي ياس من به وسعت تاريخ جامانده است و به قامت تاريخ قد مي كشد
چرا كسي اين قامت استوار را نمي بيند؟
چرا كسي در مرداب متعفن و راكد جهالت
از عطر دلنواز و رويش و بالندگي ياس من چيزي نمي گويد؟
چرا نوازش هايش را كسي نمي آموزد؟
چرا به جاي آن كه مرا بياموزند
تا از آن همه لطافت به يادگار مانده از ياس، شاداب شوم
نفرت ياس شكنان هرزه را در دل تكثير كنم؟
مگر نه اين است كه لعنت و نفرين ابدي خدا كار آنان را خواهد ساخت؟
خدا را خدا را... ديگر بس است!
مرا به خود بگذاريد تا از رايحه ي بهشتي اش مست شوم
ياس من شراب حيات مي تراود از او
بگذاريد به جرعه اي از شبنمش 
عطش كام تشنه ام را در بيست و يكمين كوير جاهلي
سيراب سازم
واعظان رهايم كنيد...
نوحه خوانان ديگر از رخ نيلي و رنج سيلي و خوناب پهلو نگوييد
ديري است در شرح آن چه بايد گفت دير كرده ايد!
بر اين همه حقارت كرم هاي شب تاب تكبير نگوييد
خورشيد را بيابيد و بر آفتاب سلام كنيد!
راز گل ياس در آفتاب باليدن است...