بچه کنکوری

هر عشقي مي ميرد خاموشي مي گيرد عشق تو نمي ميرد باوركن بعد از تو ديگري در قلبم جايت را نمي گيرد

bache-konkoori — Thu, 27 Aug 2009 22:26:18 GMT

دستهایم بوی یاس گرفته اند ؛ بسکه تو را در آغوش فشرده ام!

حتم دارم آن روزها که تو مرا در آغوش داشتی

و من شیره ی جانت را می مکیدم و تو را می نوشیدم،

بویی چنین تو را مست نمی کرد که امروز مرا!

مادر...

دیگر اینگونه بی هنگام نخواب!

من برایت از باغچه ی اردیبهشت ؛ بهار نارنج چیده ام

تا همیشه اتاق بوی تو را بدهد

برخیز و از من بوته های یاس را بگیر

بوته هاي زرد و سفيدي که از دیوار باغ همسایه

كه همین نزدیکی

در گوشه ای از آسمان آویخته است ، چیده ام

تا عطر سجده هایت از جانماز برود تا آسمان

و عرش را خوشبو کند

بیا و دستانم را از سنگینی خستگی برهان

مگر نه اینکه مرا توان برداشتن و خمیدن نیست؟

آن هم باری این چنین سنگین!

مادر...

چشم هایت را باز کن تا لبخندت را درآن قاب بگیرم

لبخند بزن تا تمامی هستی را از آن خود بدانم

آغوشت را بگشا تا بهشت را در زمین بیازمایم

در زیر پاهای تو

لب باز کن و در گوشم لالایی بخوان

برایم قصه بگو

یادت هست چقدر بی تاب قصه های تو بودم؟!

قصه ي کودکی خود را بگو

قصه ی دختر نارنج و ترنج

قصه ی ماه پیشونی داستان شتر گمشده ي پادشاه و...

يادت هست؟ در کوچه های قصه ی تو بارها و بارها گم می شدم

و هر بار این دعای تو بود که مرا می یافت

و من اینک تو را که خود قصه شده ای

گم کرده ام!

امشب اولين شب جمعه ي ماه رمضان بود

و مثل هر سال افطار را ميهمان تو بوديم

اما تو نبودي! تنها ياد تو بود

و عكس مهربانت كه از پشت قاب شيشه اي

به ما خيره مي نگريستي!

عجیب است امشب از هر کس سراغت را می گیرم

تو را در انعکاس بلورین چشم هایش نشانم می دهد!

و من در آینه کاری آن همه نگاه ؛ تو را می بینم

تو را که پس از آن همه درد

آن همه رنج هاي رنگارنگ

و پس از سال ها تحمل تلخی فراق و هجران از پاره ی تنت

اينك آرام گرفته اي و بر خاك خفته اي

حلاوت وصل را مستانه می چشی

و دیگر دوری آزارت نمی دهد

و همین برای آرامشم کافی است...

رنگ هاي اصلي!!!

bache-konkoori — Sat, 15 Aug 2009 17:35:18 GMT

نوشتيم سبز خواندند سياه!

و سكوت سفيدمان را با ندايي خونين سرخ كردند

و امروز كه جهانيان ما را به اين سه رنگ مي شناسند

بايد لكه هاي سياهي كه بر پرچممان نشانده اند پاك كنيم

لكه هايي كه جلوه هاي نام مقدس الله را پوشانده است

با قرآن چه كرده ايم؟!

bache-konkoori — Tue, 28 Apr 2009 08:07:18 GMT

^{قرآن من شرمنده ي توأم!1}

اگر از تو آواز مرگي ساخته ام كه هر وقت در كوچه مان آوازت بلند مي شود همه از هم مي پرسند: «چه كسي مرده است؟!!».

چه غفلت بزرگي كه مي پنداريم خدا تو را براي مردگان ما نازل كرده است.

قرآن من شرمنده ي توأم!! اگر تو را از يك نسخه ي علمي به يك افسانه ي موزه نشين مبدل كرده ام.

يكي ذوق مي كند كه تو را بر روي برنج نوشته!

يكي ذوق مي كند كه تو را فرش كرده!

يكي ذوق مي كند كه تو را با طلا نوشته!

يكي به خود مي بالد كه تو را در كوچكترين قطع ممكن منتشر كرده...!

آيا واقعا خدا تو را فرستاده تا موزه سازي كنيم؟

قرآن من شرمنده ي توأم!! اگر حتي آنان كه تو را مي خوانند و تو را مي شنوند آن چنان به پايت مي نشينند كه خلايق به پاي موسيقي هاي روزمره مي نشينند!

اگر چند آيه از تو را به يك نفس بخوانند مستمعين فرياد مي زنند: «احسنت...!!» گويي مسابقه ي نفس است!

قران من شرمنده ي توأم!! اگر به يك فستيوال مبدل شده اي!

حفظ كردن تو با شماره ي صفحه!

خواندن تو از آخر به اول!

يك معرفت است يا يك ركورد گيري؟!

اي كاش آنان كه تو را حفظ كرده اند، حفظ كنيم تا اين چنين تو را اسباب مسابقات هوش نكنند.

حفظ كنيم كودكي را كه با ايما و اشاره آيات تو را پانتوميم مي كند!

قرآن من شرمنده ي توأم!! اگر نيزه هاي عمرو عاص هاي عصر مدرنيته همچنان پاره هاي تو را بر سر خويش دارند،

اگر روزهاي جمعه كه به فرمان تو روز «...و ذروا البيع...» است بازارها رونق دارد،

اگر عروسان برهنه قطع بزرگي از تو را به رسم سنت مي بوسند و با ژستي داماد كش با تو عكس يادگاري مي گيرند،

قرآن من شرمنده ي توأم!! اگر هنگام خريد خانه تو را كنار آب و آيينه اي به نگهباني از خانه ام گمارده ام!

اگر ده ها تفسير بر تو نوشته ام و هنوز عدالت را حتي هجي هم نمي توانم نه! نمي خواهم كرد!

اگر كنت گريك انگليسي از مهندسي آب و خاك به تو رسيد ما از الهيات و عرفان و فلسفه و كلام و حديث و حجابي بر خويش كشيده ايم

اگر مردگان به آواي تو شاد مي شوند و بر جهل ما زندگان كه تو را جز براي سنت ها وانهاده ايم نميدانم مي خندند يا مي گريند؟

دخترم مي گفت در مدرسه ي اسلامي... به رفتار ناپسند دانش آموزي انتقاد كردم با تبختر گفت تو بهتر مي داني يا من كه حافظ قرآنم؟!!!

چقدر هزل است كه آل سعود را به خاطر بي كفايتي شان بر توليت حرمين شريفين و تزويرشان در چاپ 2 ميليون جلد قرآن در حج هر سال محكوم مي كنيم!

لابد نمايشگاه هاي عظيم قرآني ما در هر ماه رمضان مشت محكمي بر دهان آنان است!

خوشا به حال هر كسي كه دلش رحلي است براي تو

آنان كه وقتي تو را مي خوانند چنان حظ مي كنند كه گويي قرآن همين الان به ايشان نازل شده است.

آن چه ما با قران كرده ايم تنها بخشي از اسلام است كه به صليب جهالت كشيده ايم.

من شرمنده ي توأم قرآن!!! به عنوان يك مدرس قرآن كه قرآني نبودم و قرآني عمل نكردم و روح تو را در اسارت جلد و كاغذ و صحافي هاي شكيل نگه داشتم و شاگردانم نفهميدند چه گنجينه ي عظيمي در پس آن چه من به دلخو.اه خود برداشت كرده ام و به خوردشان داده ام نهفته است... باز هم شرمنده ي توأم قرآن نوراني من!

پ.ن 1: اصل اين مطلب بر گرفته از يك نشريه ي دانشجويي است كه من بر آن اضافه كردم. اضافات قرار است در شماره ي بعدي نشريه چاپ شود.

روي ماه خداوند را ببوس!

bache-konkoori — Tue, 07 Apr 2009 12:30:18 GMT

اينم يه جورايي معرفي يه كتابه^۱با همين اسم:

مهرداد روي ماه خداوند را نبوسيده رفت امريكا دنبال عشقش!

يونس كه قبلا خيلي لباشو واسه بوسيدن خدا پيش برده بود حالا اصلا شك كرده كه رويي واسه بوسيدن

هست يا نه!

جوليا مدت هاس داره دنبال روي ماه خداوند مي گرده تا ببيندش و شايد ببوسه شايد نبوسه!

سايه ميخواد راز خلوت موسي رو با خدا كشف كنه!

علي رضا با تجربه هاي مكررش از خدا كام خودش و ديگران رو شيرين كرده!

دكتر پارسا اصرار عجيبي داره تا با منطق رياضي حجم خداوند رو اندازه بگيره!

مهتاب مي خواد به پارسا كمك كنه تا بدون خط كش بتونه ارتفاع خودشو با خدا بسنجه!

جوآنا مي تونه تا 83 بشمره ولي فهميده خدا شمردن همه ي عددا رو بلده

منصور از ته مانده ي خاطرات جبهه اش جز به بوي ياسمن رضايت نميده!

محسن خان از اون خاطرات واسه مهرداد تعريف مي كنه.

پرويز چيز چنداني از بوسيدن روي خداوند نمي دونه.

خيليا مثل شهره نمي تونن بفهمن كه اون چيزي كه پارسا براش دست و پا مي زد، بوسيدن روي خداوند

بوده (هر چند خود پارسا هم نفهميد!) و خيلياي ديگه هم نمي تونن بفهمن مي شه مثل ابراهيم و

بيشتر از او، مثل علي بارها و بارها روي خدا رو بوسيد و جوابشم از خدا گرفت. اين وسط سايه نشوني

جاهايي رو بلده كه خدا گونه اش را براي بوسيدن نزديك مياره و اين نشونيا رو به يونس مي ده و با گلايه

بهش ميگه تا نتونه روي ماه خدا رو ببوسه همسرش نميشه.

من نميدونم وقتي فروغ مي گفت من خواب ديده ام كه كسي مي آيد... و صورتش از صورت امام زمان

هم روشن تر... آن را بوسيد يا نه؟ يا اون راننده ي تاكسي چه جوري از طرف يك زن درمانده كه به بيراهه

كشيده شده بود روي ماه خداوند رو بوسيد. اما خودمو كه جاي يونس گذاشتم فهميدم تو يكي از اون

جاهايي كه سايه مي گفت مي شه به سادگي هوا كردن يك بادبادك تا دل آسمون، براي بوسيدن روي

ماه خداوند آماده شد.

۱) اين كتاب اثر آقاي مصطفي مستور و برنده ي جشنواره ي قلم زرين در سال ۱۳۷۹ و چاپ بيست و چهارم از نشر مركز در ۱۱۴ صفحه است كه در حال حاضر با قيمت ۲۰۰۰ تومان عرضه مي شود. به كساني كه سوالاتي درباره ي وجود خداوند و اينكه چرا اين همه شر در جهان هست دارند يا اينكه اين همه او را خوانده اند و جوابي نشنيده اند و خسته شده اند و... توصيه مي كنم.

كمي براي خودم ولي باز هم با شما

bache-konkoori — Fri, 06 Mar 2009 15:14:18 GMT

سلااام من اومدم!!!

سلااااام! يه سلام بهاري به بلندي بيش از شش ماه غيبت! چقدر اين سلام لذت بخشه! الان كه شش ماه گذشته رو مرور مي كنم، عطش نوشتنم رو به ياد ميارم و اين كه با اون همه اشتياق نمي تونستم آپ كنم مثل اين بود كه شكنجه ام ميكنن، بي خبري و نگراني از اينكه دوستاي خوبم ازم دلخورن و نميدونن كه من تو اين مدت چه حالي داشتم و چه دردايي دارم ميكشم! و قطعا منو به بي معرفتي متهم مي كنن، اما الان كه به لطف خدا تا حدي سلامتيمو به دست آوردم و حداقل مي تونم اون قدر بشينم كه اين پست جديد رو ارسال كنم خيلي خوشحالم. اميدوارم محمد رضا حتما اين پست رو بخونه و خيال نكنه شونصد سال پيش يه سؤالي از من كرد و منم انگار نه انگار! همين طور داداش عباس نگران نباشه و بدونه «تقدير» كار خودشو كرد و هنوز زنگ موبايلمه! آقا روح الله هم ان شاء الله از انتظار ادامه ي خاطرات من از انقلاب دراومده باشه و دنباله ي دو پست بهمن سال گذشته ي منو (رجوع كنيد به آرشيو همين وبلاگ بهمن 86 پست: زمان اون خدا بيامرز!!! 1 و 2) از مصاحبه هاي متعدد خواهرام تو ويژه برنامه هاي سي امين سالگرد انقلاب اسلامي شنيده باشه! هر چند يكي از دوستان، كه از قضا بسيار هم به من لطف دارن!!! همون پارسال هم قضايا رو باور نكرد و از ما اسم اين فيلم!!! رو پرسيده بود! خدا كنه مجيد آقا هم ديده باشه اين مصاحبه ها رو هرچند كه... بگذريم

اين پست فقط واسه اينه كه بر و بچه ها بدونن ما برگشتيم، دوباره مي نويسيم و حال و هواي اينترنتي و احوال پرسي هاي رايانه اي رو از دست نمي ديم...

البته اگه خيلي دلتون مي خواد جريان اين غيبت صغري رو بدونين مي تونم به با اين روزشمار نا مرتب يه چيزايي بنويسم كه شما هم يه چيزايي دستون بياد:

شهريور: هشدار پزشك، انجام آزمايش و ام آر آي، تشخيص نياز به عمل جراحي

همون شهريور: فشار كار زياد براي شروع سال تحصيلي جديد، همايش نيمه ي شعبان بچه هاي فارغ التحصيل، پي گيري برنامه ي عملياتي آموزش خانواده مدارس زير نظر خودم، دعوت از اساتيد و جلسه و جلسه و جلسه...

هنوز همون شهريور: دوباره تأكيد دكترا رو استراحت مطلق!!

بازم هنوز همون شهريور: غر و لند اعضاي خانواده خصوصا همسر محترم كه با واگذاري بنده به تصميم گيري خودم (بخوانيد همون: خودت مي دوني!!) منو بين عمل جراحي و ادامه وضعيت مخير گذاشت!! و البته شديدتر شدن درد فهموند همون پروژه ي خودت مي دوني رو بايد دنبال كرد!

ببخشيد اين ديگه آخراي شهريوره: 20 جلسه فيزيوتراپي، انواع و اقسام آمپول هاي شيري، قهوه اي، كاكائويي و مخلوط!! با نون اضافه! ببخشيد به اضافه ي ده روز استراحت مطلق

مهر: حضور لنگان لنگان در كلاس درس (فداكاري رو مي بينين؟!! خداييش داغ نرفتن سر كلاسو به دل بچه هاي مردم گذاشتن هم حالي ميده ها!) خشك شدن سر كلاس! (دل اونايي كه از جمله ي قبلي عقده اي شدن خنك شه!!)

هفته ي اول مهر: توصيه به عمل جراحي توسط پزشك معالج (اخوي گرام!) با زبون خوش

عملكرد بنده: عروس رفته گل بچينه!!!

اوايل هفته ي دوم مهر: تأكيد به عمل جراحي توسط پزشك معالج (اخوي گرام و شركا!) با هشدار و تهديد به فلج

عملكرد بنده: عروس رفته گلاب بياره!!!

اواخر هفته ي دوم مهر: فلج نسبي و ناتواني در حركت پاها و رجعت به دوران نوزادي تقريبا شش ماهگي(البته فقط در پوزيشن چهار دست و پا راه رفتن!)

13 مهر: اعزام اورژانسي به بيمارستان و دستور بستري (صد البته اين بار هم توسط اخوي گرام و شركا و كليه ي پرسنل زحمتكش بيمارستان!! و با كتك!!)

عملكرد بنده: عروس رفته...!!! (گم شو بگير بكپ رو تخت بيمارستان ديگه!! آقا يه وزنه ي 5 پوندي به پاش وصل كنين تا نتونه وول بخوره ها) آخ خ خ... (اينم احتمالا يه پس گردنيه كه هنوز ضاربش مشخص نشده!!)

شب 17 مهر: نوش جان كردن يه شيشه روغن كرچك (ببخشيد گلاب به روتون... من الان برمي گردم!! واقعا ببخشيد حتي اسمش حالمو به هم مي زنه)

روز 17 مهر: اتاق عمل، تيم جراحي آماده، دوربين، نور، صدا، امپكس، كلاكت... حركت!!.. إ ببخشيد فكر كنم داروي بيهوشي داره اثر مي كنه!!! يه كمي!!! اشتباه گفتم!! نميدونم چرا از اين به بعد رو يادم نمياد!!! راس مي گن آدم صحيح و سالم ميره تو اين بيمارستانا و مريض و لت و پار بر مي گرده ها!!! بيا... من كي آلزايمر داشتم؟!! ولي الان هرچي فكر مي كنم اتاق عملو يادم نمياد!!!

عصر 17 مهر: چقدر اينجا شلوغه، كي داره گريه مي كنه؟!! وا يعني من مردم؟!! خاك بر سرم گمونم اينجا جهنمه!!... درسته گرم نيست ولي پس چرا اين قدر تاريكه؟! اين كه صداي بچه هاس! واي نكنه اونارو هم آوردن اينجا!! نه!!!... هركاري ميكنم چشام وا نميشه ميخوام يه چيزي بگم زبونم قفل كرده واي چه حال بديه! بذار يه تكون بخورم بدونن من بيدارم، زنده ام هنوز... آهان... واي... چه دردي؟!!! آها!!! حالا يادم اومد منو از اتاق عمل آوردن تو بخش و چشام بسته اس... دردم هم مال عمل جراحيه كه كردم... من چقدر خنگم!! خدايا شكرت كه يه فرصت ديگه بهم دادي... ممنون، مي تونستي ندي مگه نه؟!!

25مهر: تقريبا دو هفته اس بدون حركت و طاقباز خوابيدم، دلم لك زده واسه يه ذره نشستن و ورجه وورجه كردن، آخ جون! امروز قراره با واكر راه برم، دكتر بهم گفت بايد يواش يواش و از مسير كوتاه شروع كني تا چند روز آينده بتوني مثل صابر(حميد لولايي) با واكرت با كانگوروهاي استراليا كورس بذاري!!

29 مهر:جل و پلاسمونو جمع كنيم كه ديگه وقت رفتنه (بخونيد: آره بار و بنديلو ببند اينجا ديگه جاي تو نيس!!!)

آبان و آذر و دي: استراحت و مرخصي استعلاجي (خداييش عالمي داره يكي راهت مي بره، يكي غذا مي ذاره دهنت! سال ها بود اين سرويس گيري ها رو فراموش كرده بودم!!) روزي 5 الي 6 ساعت پياده روي در منزل و گاهي پارك ها و خيابوناي اطراف منزل، آب درماني، ديدار دوستا و همكارا و شاگردا و دانشجوها، بعضي وقتا از اين همه محبت بچه ها زبونم بند مياد و فقط چشام با صدايي نمناك عمق اين محبتا رو فرياد مي زنه

14بهمن: به پايان آمد اين دفتر حكايت(بخوانيد ‌درد) همچنان باقي است، پايان مرخصي و استراحت!! پاشو ديگه خودتو لوس نكن! (اين شعار شوراي پزشكيه اداره اس كه وقتي بيشتر از چهار ماه مرخصي بخواي بهت اعلام ميكنن!!)

اسفند: همه چيز عاديه،
كلاسا تشكيل مي شه، جلسات زمان بندي شده و روتين برگزار مي شه، خونه تكوني و برنامه ريزي ايام عيد، آپ كردن وب و الان هم كه مطلبمو دارم پست مي كنم و ديگه ديگه؟!!! هيچي ديگه خيلي وقته اينجا نشستم، وقتشه كه پاشم برم ديگه!! آهان...!!! آخ خ خ!!! يادم رفت دكتر بهم گفته بود بيشتر از نيم ساعت يه جا نشينم!

تبصره: حالا كه حرفام گل كرده، ميخوام روزشمار كامل اين ايامو تو پست بعدي بذارم... ها؟ چي؟ بيجا مي كنم؟! درست صحبت كنا!! خوب حالا چرا دارين ميرين؟ كجا؟ بابا نرين! إ دي سي نكن! آخ خ خ... اين چي بود ديگه؟! اي بي معرفتا! مانيتور پرت مي كنين؟! نمي گين من جاخالي بدم به كمرم فشار مياد؟! اونوقت بايد برم دوياره ديسك عمل كنم؟؟!!!

يه خواهش دوستانه!

bache-konkoori — Fri, 12 Sep 2008 21:25:17 GMT

خيلي حرفا براي گفتن دارم. ولي مجالي براي گفتنش نيست. تو اين شبا و روزاي مقدس در اين ماه عبادت دلم لك زده واسه حال و هواي پارسال و جرعه هاي جام سحر (كه تو آرشيو هنوز هست) امسال به خاطر مختصر كسالتي كه دارم توفيق روزه ازم سلب شده و بدجور نيازمند دعاي خير همه هستم. مخصوصا بر و بچه هاي وبلاگي، خواستم تو اين پست هم عذرخواهي كنم از اين كه جواب نظرات دوستان با معرفت خودمو نتونستم به موقع بدم و هم درخواست دعاي خير از همه و مخصوصا بعضيا!!! داشته باشم. مخصوصا تو شباي قدر. خوش به حال اونايي كه تو هر خلوتي كه دارن با معبودشون حال مي كنن و شباي قشنگي دارن... كاش به ياد من هم باشن... امسال ماه رمضان من با درد و رنج داره سپري مي شه... اگر چه اينم يه جورايي خداييش قشنگه... درد لذتبخش يا لذتي دردناك يا هر چه بناميش! التماس دعا

حرفایی که هر کی می تونه بزنه، ولی نه به هر کسی!

bache-konkoori — Thu, 14 Aug 2008 16:06:18 GMT

عزیزترینم!

بشنو صدامو وقتی صدات می زنم، گوش کن وقتی می خونمت

وقتی باهات نجوا می کنم روتو کن به من، من فرار هم که بکنم بازم میام سراغ تو

روبه روت وایمیسم و سر به زیر مویه می کنم،

همه ی امیدم وعده های قشنگ توئه

تویی که می دونی تو دل من چی میگذره،

تویی که می دونی من چی می خوام

تویی که از عمق وجودم خبر داری، من هیچ رازی ندارم که تو ندونی...

حتی اگه مال اون دنیام هم باشه بازم تو می دونی،

من تا بخوام به زبون بیارم تو تا تهشو خوندی...

تو از خواهش دل من خبر داری، تو می دونی دنبال کدوم سرنوشتم

اصلا سرنوشتمو تو نوشتی... یادته؟

تو بودی که ماجراهای زندگی منو از اول تا آخر رقم زدی

خود تو، نه هیچکس دیگه!

چه زیادش چه کمش، چه خوش یا ناخوش

چه اونایی که واسه همه رو شد، و چه اونایی که فقط تو خلوت خودم گذشت

همه رو تو می دونی...

نازنین من! اگه واسه دلخوریایی که ازم داری خودتو ازم دریغ کنی

این وجود گرسنه ی منو کی سیرش می کنه؟

دلبر من! روتو ازم برنگردون... که خوار می شم

و اگه تو خوارم کنی، دیگه کیه که منو عزیز کنه؟!

محبوب من! من از خشم تو و غضب بلاخیزت بازم به آغوش خودت پناه می برم

نازنین دلدارم! هر چند من لیاقت مهربونی تو رو ندارم

ولی لطف تو اون قدر بزرگ هست که بازم به من خوبی کنی

زیبای من! انگار وایسادم رو به روت و این امید که تو تکیه گاهمی

مثل یه چتر رو سرم سایه انداخته باشه

و همون جوری که انتظارشو دارم تو باهام حرف می زنی

اونم حرفایی که فقط تو بلدی و همون رأفتی که فقط از تو برمیاد

ای همه ی وجود من! اگه کوتاهی هامو ببخشی، کی از تو بزرگوارتر؟!

من که نمی دونم، شاید همین روزا مرگم برسه،

من هم که کاری که لایق تو باشه که نکردم هنوز،

پس اعتراف می کنم... و همین اعترافو وسیله ی عذرخواهی می کنم

راستش یه وقتایی که جرأت می کنم یه نظر بندازم به اعماق وجودم

می بینم وای به حالش! اگه تو نبخشیش!

مهربونم! تو که تو زندگیم همیشه به من خوبی کردی،

بیا و وقت مرگم هم خوبیتو دریغ نکن!

آخه چه جوری من از حسن نظرت نسبت به خودم نا امید بشم؟

حتی واسه بعد از مرگم! من که جز خوبی ازت ندیدم که...

حالا هم بیا و افسار کار منو هر جور خودت می دونی بگیر دستت

بیا و چاره ساز من گناهکاری باش که سرتا پام نادونیه

دلبر همیشگی من! خیلی وقتا زشتیامو ندیده گرفتی و پیش خوبا به روم نیاوردی

و من چه قدر به این ندیده گرفتنت تو اون دنیا محتاج ترم!

حالا که تو این قدر بزرگواری، بیا و فردای قیامتم جلو چشم اون همه آدم

که دارن نیگا می کنن منو مفتضح و رسوای همه نکن!

یار وفادار من! خوبیات باعث میشه خواسته های منم بیشتر بشن

گذشت تو هم که خیلی بالاتر از کرده های ناچیز منه

پس، فردای قیامت کاری کن به دیدنت شاد بشم

آرامش وجود من! بی نیازاز عذرخواهی نیستم،

واسه همینه که ازت پوزش می خوام

تو اون قدر خوبی که همه ی خطاکارا ازت پوزش می خوان

و عذرشونو تقدیمت می کنن

تو نیازمو رد نکن، آرزو و امیدم و طمع منو به خودن ناامید نکن

بزرگوار من! اگه می خواستی خوار و خفیفم کنی،

هیچ وقت راهنماییم نمی کردی

و اگه قصد داشتی رسوام کنی که منو نمی بخشیدی!

و گمونم نمی کنم منو که یه عمره جوونیمو

واسه آرزویی که داشتم صرف کردم و از تو خواستمش، رد کنی...

همیشه ستایشت می کنم، همیشه و دائم، جوری که زیاد بشه ولی کم نشه

اون جوری که تو دوست داشته باشی و بهش رضا بدی

نازنین یارم! اگه منو به خاطر بدیام بگیری، منم دامنتو به خاطر گذشتت می گیرم

و اگه منو به خاطر گناهام بگیری، به خاطر بخششت دامنتو رها نمی کنم

حتی اگه جهنم هم برم داد می زنم

و به همه ی اهل جهنم می گم که چقدر دوستت دارم.

زیبای من! اگه کارای من در مقابل تو کوچیکه،

عوضش آرزوم با امید به تو تا بخوای بزرگه!

حالا خودت بگو من چه جوری از پیشت دست خالی و محروم برگردم؟!

در حالی که حسن نظرم اینه که خوبیای تو شامل حالم میشن.

وای... عزیزم! عمرمو چه بیهوده به غفلت و بی خبری از تو فنا کردم!

چه بی فایده جوونیمو به مستی و دوری از تو گذروندم!

اون روزا اون قدر مغرور خوبیات بودم که بیدار نشدم و جلو چشمت،

رفتم تو راهی که آخرش غضب تو بود!

اما حالا من یه نوکر خانه زاد، پیشت وایسادمو دست به دامن بزرگواریت شدم.

من عذر خواه اون چیزایی ام که در حضور تو انجامشون دادم

و از نگاه تو به خودم حیا نکردم! من می خوام ببخشیم چون بخشش از مرام توئه.

قربونت برم! من که نا نداشتم از اون همه سرپیچی برگردم

مگه همون موقعی که تو با محبتت بیدارم کردی

تا اون جوری بشم که تو دوست داری

بعدشم دلمو از هر چی چرک غفلت از خودت بود پاکش کردی.

حالا نیگام کن مثل کسی که صداش زدیو جوابتو داده،

یا مثل کسی که کاری بهش سپردی

و خودت کمکش کردی تا واست انجامش داده!

آی نازنینی که اون قدر به من نزدیکی

که هیچوقت از منی که شیفته ی توأم دور نمیشی.

آی دست و دلبازی که کم نمیذاری از کسی که امید به هدیه ی تو داره.

یه دل بهم بده که از سر شوق بهت نزدیکش کنم.

و یه زبون که با راستگویی تا پیش تو بالا بره

ای همه ی هستی من! هرکی که معرفش تو باشی

دیگه ناشناس و غریبه نیست

و هر کی به تو پناه بیاره دیگه سرگردون نیست

و هر کی به تو رو بیاره آزاد و رهاست.

هر کی تو راه تو باشه نورانیه و هر کی به تو چنگ بزنه در امانه.

من به تو پناه آوردم. پس حالا خوش گمانی منو به محبت خودت نا امید نکن.

و دلسوزیت رو از من نپوشون. منو تو جایگاه کسایی قرار بده

که امیدشون اینه که با دوستی تو محبتت بهشون زیاد می شه

و الهام کن به من تا همیشه و همیشه واله و شیدای یاد تو باشم.

همتی بهم بده تا اسمتو که می برم روحم تازه بشه

و جایگاه مقدستو بفهمم. به خودت قسم می دم که

منو تو مقام کسایی که اهل عبادت هستن

و به مقام شایسته ای که تو دوست داری ملحق کنی.

من که نمی تونم بدیا رو از خودم دور کنم

سود و منفعت من که در اختیار خودم نیست.

من فقط یه بنده ی ضعیف و گناهبار، و یه برده ی توبه کارم.

پس مبادا منو بذاری جزو اونایی که ازشون روتو بر می گردونی.

یا اونایی که فراموشی یاد تو باعث شده که ازشون گذشت نکنی!

معبود من! نهایت بریدگی از غیر خودت و پیوستن به خودت رو به من عطا کن.

چشم های دل ما رو به نورانیت در تو نگریستن روشن بفرما

تا جایی که چشم دل پرده های نور را از هم بدره

و واسه تماشای تو حتی دیگه به نور هم نیاز نداشته باشه

و برسه به سرچشمه ی عظمت و روح ما آویخته به مقام عزت و قداست تو بشه

مرا از آنانی قرار ده که صدایشان زدی و اجابتت کرد

و به او توجه کردی و او از جلال تو مدهوش شد

و تو در پنهان با او نجوا کردی و او در عیان برای تو عبادت کرد.

خدایا! بر خوش گمانی من غبار نومیدی چیره مگردان

و از کرم زیبایت امیدم را قطع مفرما.

پروردگار من! اگر خطاها مرا از چشمت انداخته،

از این سو با توکل نیکویم بر خودت، از من چشم پوشی کن.

و اگر گناهان، مرا از کرم لطف تو فرود آورده،

در عوض یقینم به کرم عطوفتت مرا آگاه ساخته است.

و اگر سهل انگاری از آماده شدن برای دیدارت مرا خواب کرده

در عوض شناخت به کرم نعمتهایت مرا بیدار ساخته است.

بار الها! اگر عقوبت بزرگ تو مرا به آتش می خواند،

شکوه پاداشت نیز مرا به بهشت دعوت می نماید.

خدای من! از تو می خواهم و به درگاه تو می نالم

و با رغبت از تو می طلبم که بر محمد و آل محمد درود فرستی

و مرا از آنانی قرار دهی که همواره به یاد توأند

و پیمان تو را نمی شکنند و از ستایش تو غافل نیستند

و فرمان تو را سبک نمی شمارند.

معبودا! مرا به نور تابنده ی عزتت ملحق ساز تا تو را بشناسم

و از غیر تو رویگردان شوم و از تو که مراقب منی خوف ورزم

ای صاحب شکوه و کرامت

و درود و رحمت خدا بر محمد فرستاده اش و خاندان پاکش

و سلام و درودی بسیار...

هر كجا رو كنيد خدا آن جاست!

bache-konkoori — Thu, 17 Jul 2008 14:44:18 GMT

فأينما تولو فثم وجه الله...

يادش به خير دو سال پيش با تعدادي از همكارا مأموريت رفتيم مشهد و نماز ليلة الرغائب رو تو حرم امام رضا(ع) خونديم و كلي حظ معنوي برديم... اما پارسال تك و تنها تو بخش سي سي يو بيمارستان بستري بودم و نمازو رو تخت خوندم و پرستارا كمك كردن تا جهت تخت رو به قبله باشه و اصرارم به دكتر براي مرخصي فايده نداشت و من هم با پر رويي و با علم به اين كه ضرري برام نداره هر جوري بود ايام اعتكافو سر كردم... امسال اما... باز با جمع همكارا اين بار شمال بوديم و لب دريا...

دريا همون دريا بود... شن ها همون شن ها بود... صبح و غروب دريا... مثل گذشته ها بود... اما...

بگذريم! خيلي دوست دارم پاچه هامو بزنم بالا و با پاي برهنه روي ماسه ها راه برم و هر از چند گاهي كف هاي باقي مانده از موج پاهامو نوازش كنه! ولي از بس كه ساحل آلوده و كثيفه، تا دلت بخواد هوس همچين كارايي رو بكنه، كافيه سرنگ هايي رو كه تو ماسه ها فرو رفته ببيني تا از هوست پشيمون بشي! ما كه از خيرش گذشتيم! شب ليلة الرغائب (اولين پنج شنبه شب و شب جمعه ي اول ماه رجب)بود. داشتم فكر مي كردم نه به پارسال نه به پيرار سال! امسالو بگو! اونجاها كجا و اينجا كجا! تو اين فكرا بودم كه يه موج بزرگ منو به خودش آورد. اولش كه به تخته سنگ هاي كنار ساحل خورد خروشان بود... ولي موقع عقب نشيني و برگشتن به آغوش دريا نجيب و آروم زمزمه مي كرد... موج با من حرف مي زد! همون موقع بود كه آيه ي بالا تو ذهنم تداعي شد: پس به هر كجا روي بنماييد همان جا روي خداست! به خودم گفتم ديگه فرقي نمي كنه تو حرم باشي يا بيمارستان يا حتي روي آب! چشم بگشا كه جلوه ي دلدار در تجلي است از در و ديوار! همه جا قبله ي اوست...

و آرامشي و از موج وضويي و سجاده ي ساحل و محرابي از دريا و طنين موج كه تكبيرة الاحرام مي گفت!

نا گفته نماند كه از دوست بسيار عزيز و محبوبي كه در آن ساعات مبارك نايب الزياره ي من در مشهد بود الهام گرفتم و چنين سروده شد:

ساحل آن شب بارها با لحن موج با من از آغوش دريا مي سرود

پنجه هاي مهربان و پهن موج زلف ساحل را نوازش مي نمود

با نسيمي از تنفس هاي آب حس و حالي تازه در جانم نشست

موج تا بوسيد پايم با شتاب ماه در چشم تر دريا شكست

مي روم در فكر و مي پرسم ز خود مي شود اين جا نماز عشق خواند؟

شور و حال هر شب من را چه شد؟ از مناجات سحرگاهم چه ماند؟

مي زني لبخند و مي بينم تو را قامتت در انحناي سجده است

در نماز عشق مي بينم تو را خاستگاهي كه عروج بنده است

پاسخم را با نمازت مي دهي با زبان موج در هر ركعتت

راه بر محراب دريا مي بري اقتدا سازم به آن قد قامتت

مي شود آغاز ركعت هاي عشق مي گدازد اشك چون آتشفشان

عشق بازي مي كند جوياي عشق در شب آمال خوب عاشقان!

یه ملاقات کاملا استثنایی!!!

bache-konkoori — Wed, 02 Jul 2008 12:54:18 GMT

اس ام اس... تلفن... کامنت خصوصی... عمومی... نخیر...هیچ کدوم راه نمی ده! چیکار کنم حالا؟ بلیت که ok شد و آخرشم اون تاریخی که من و اون دوست داشتیم باشه که نشد. دست آخر تله پاتیه کار خودشو کرد... الو... سلام خانومی! خوبی؟ - بالاخره چی شد این اومدن شما؟! - سه تا سوال ازت می پرسم صریح، بی تعارف و شفاف جواب بده... ok؟ - ok - اگه من اصلا نیام چطور می شه؟! - وای نگید... من کلی خوشحال بودم از این که میاین... - خوب حالا اگه اوایل تیر ماه بیام چی؟ وضعیتت چه جوریه؟ - خب... البته پروژه هام مال همون موقع است... ولی بد نیست ولی خیلی کارام زیاده! - خب حالا اگه مثلا 23 تا 26 خرداد بیام چی؟ - 23 خرداد؟ خوب من امتحانم 25 شروع می شه... ولی باز این موقع باشه بهتره! - خوب حالا اگه من بهت بگم 23 خرداد 1:30 ظهر اونجام چی می گی؟! - راست می گین؟!! واااای یعنی من می بینمتون؟! خیلی خوشحالم!! - پس تا 23 خرداد... (یه سری قرار و مدار و...)* بازم باهات تماس می گیرم...

***

پنجشنبه 23 خرداد بازم یه اس ام اس: - مرهم جونی! مرهم گلم! عزیز دلم! من اصلا حواسم نبود با یکی از استادا قرار correction دارم و نمی تونم بیام! - ... جونم! عزیز دلم! اصلا فکرشم نکن... با خیال راحت به کارات برس بعدا با هم قرار می ذاریم. من امشب تا صبح تو حرم حال می کنم...

***

صبح جمعه 24 خرداد بازم یه اس ام اس دیگه: - .....؟ - ..... - ..... - .....؟ - ..... - آه....! گفتم که ببینمت ولی ممکن نیست این رشته ی معماری تو آخر چیست؟! چون درس و کلاس و امتحان داری تو! تکلیف منی که عاشقت هستم چیست؟! (می رم به یه کافی نت و پست جدیدمو می ذارمو و... هر کاری که هر کی نت می ره می کنه!!) واسش کامنت می ذارم تا آدرس بده امانتی هاشو براش بفرستم

***

شنبه 25 خرداد بعد از نماز مغرب و عشا: - امتحانمو خراب کردم! به بدترین شکل ممکن! - (دلداری و همدردی و...) - حالم گرفته اس... اصلا حوصله ی درس خوندن ندارم! - می خوای همین الان بیام دنبالت؟ - .... - ....** - خوب حالا که نمی شه فردا با یه نهار و بعدش یه آیس پک چطوری؟ - (بی جواب) - عروس رفته گل بچینه؟! عروس رفت گل بچینه... وسط راه یادش افتاد که یکشنبه صبح یه امتحان داره 2 بعد از ظهر هم باید یه پروژه رو تحویل بده! (شایدم بر عکس! زمان امتحان و پروژه رو می گم!) پس دیگه باید خوابشو ببینی که ببینیش! ای روزگار...!!

***

یکشنبه 26 خرداد نیمه های شب یه اس ام اس: - شما تا کی اینجا هستین؟ فردا کی حرکت می کنین؟ می خوام بیام پیشتون! - تو هنوز بیداری؟! - فردا صبح میام - من امشب تا صبح حرمم وقتی اومدم یه زنگ بهت می زنم... (آدرس و تلفن و...)

***

صبح یکشنبه 26 خرداد: ساکمو جمع و جور می کنم، بساط چای رو فراهم می کنم و یه missd call می ندازمو و چند دقیقه بعد با یه گزارش لحظه به لحظه بالاخره صدای زنگ خونه بلند می شه! سعی می کنم تا میاد بالا آماده باشم سر و وضعمو (مثلا!) مرتب می کنم و دستی به سر و روم می کشم و آشفتگی موهامو تو آینه مرتب می کنم و ... درو که باز می کنم همون فرشته ای رو می بینم که قبلا تو ذهنم ترسیم و تصور کرده بودم! خود خودشه... همون قد و قواره و تیپ و قیافه (شاید یه کمی! خیلی کوچولو لاغرتر و بلند قدتر!) تو چشماش برق جوونی و انرژی رو می شه به وضوح دید. چیزی که من تا حدودی انتظارشو نداشتم. شاید چون نوشته هاش یه کمی اونو یه آدم غمگین و غصه دار نشون می ده! خیلی زود صمیمی شدیم. بغلش کردم و تا چند لحظه سرشو روی سینه ام نگه داشتمو بوسیدم... با یه چای (که تنها وسیله ی پذیرایی مفتضحانه ی من تو دقایق آخر اقامتم بود!!) سر میز نشست و تعارف بالا و پایین نشستن رو جفتمون بی خیال شدیم! وقت تنگ تر از اون بود که به این مهمون بازیا بگذره! مثل خودم بود راحت راحت! از همه چی گفتیم: امتحان، استادا، خونواده، دوستا... حتی سهمیه ی بنزین! که باعث شد به خاطر محرومیت از سهمیه به دلیل داشتن ماشین پر مصرف انگ مایه داری بهش بزنم! چقدر خوب بود!! چقدر معصومیت تو چشماش موج می زد! چقدر دوست داشتم سرشو بذارم رو زانوهامو و موهاشو با پنجه هام نوازش کنم و اون از آرزوهاش بگه... از نامردیای بعضیا!! (حالا فکر کنین یکی از دوستای سابقش!) هر چی تو دلش مونده بگه(گر چه من دوست نداشتم تو اون لحظه چیزی ناراحتش کنه) از قرارمون واسه رفتن به مکه و یه زیارت با معرفت... نه سنتی و کلیشه ای که به همه یاد دادن! از چیزایی که دوست داره... وااااای!!! ساعت 9:30 شد؟!!! چقدر زود گذشت!! من باید 10:30 راه بیفتم! هنوز وسایلمو کامل جمع نکردم... وای خدا ظرفا رو هم که نشستم!!! ساکم کو؟! تو یه چشم به هم زدن همه چی تو ساک جا می گیره! در واقع چپونده می شه!! ظرفا تو یه سوت بی خیال خشک کردنشون می ره تو جا ظرفی و تو ذهنم زنده باد سید جواد! (سرایدار با معرفت ساختمون که باید جور بقیه ی کارا رو بکشه!) همه چی رو حل می کنه! کمترین وقتی واسه سوسول بازی و تا کردن لباسا و احترام به وسایل نیست... ای داد بیداد تو این هیر و ویری وسواس منم واسه جا نگذاشتن وسایل(که از نظر من نشانه ی شلختگیه!!) حالا گل کرده! اما نه! مثل این که چیزی واسه جا موندن نیست... لباشو ور می چینه و غر می زنه که آخه این چه وضعشه؟ این دیدار خیلی کم و کوتاه بود...! بعد با شیطنت می گه: اگه من بلیتتونو بردارم قایم کنم چی می شه؟! و من (یادم نیست بهش چی گفتم!)... بالاخره سر ساکو برام می گیره و تا سر کوچه که می رسیم ساعت 9:50 شده! بهش قول می دم اولین پستم بعد از رفتن راجع به اون باشه... (که نشد و رویا زد تو کاسه کوزه ی قولم!) به اولین ماشینی که رد می شه می گم دربست! و با کلی عذرخواهی از این همه عجله ازش خداحافظی می کنم... سوار که می شم با دیدن درای درب و داغون لگن زوار در رفته!! امیدم واسه رسیدن به موقع بر باد می ره ولی... بالاخره دقیقه ی 90 می رسم و جامو پیدا می کنم و یه نفس راحت! و البته درد قفسه ی سینه به خاطر تحمل اون همه هیجان!! ولی بی خیال!! این ملاقات استثنایی اون قدر بهم روحیه داده که بتونم این درد بی موقع رو تحمل کنم. چشمامو می بندم و به صندلی تکیه می دم و به سفر بعدی فکر می کنم و حرفایی رو که واسه گفتن تو این نوبت جا موند مرور می کنم... اول و آخر همه ی حرفا تو این سفر و شاید سفرای بعدی یه چیزه:

... جونم! دوستت دارم!

* مگه تو خودت خواهر مادر نداری که می خوای ببینی قرار و مدارامون چی بوده؟ به تو چه بچه؟!! دهه!

** به دلایل کاملا امنیتی از شرح این گفتگو معذورم!

بچه كنكوريا بخونن!

bache-konkoori — Wed, 25 Jun 2008 19:26:18 GMT

وقتي رويا بهم گفت: «خانم با بچه ها قرار گذاشتيم روز هشتم تير تو فاصله ي نيم تا يك دقيقه اي بين دو سري سوالات عمومي و اختصاصي همه با هم تمركز كنيم و به قبولي فكر كنيم و با ذهن همديگه ارتباط برقرار كنيم...» ياد تمام سال هايي افتادم كه واسه شاگردام در طول مدت برگزاري آزمون تسبيح به دست رو به قبله مي نشستم و از ته دل همشونو و به خصوص عده ي خاصي از اونا رو دعا مي كردم... رويا ازم خواست تو اين پست در شب قبل از كنكور با همه ي بر و بچه هاي كنكوري اين قرار رو بذارم و از همشون همينو بخوام. البته نتونستم زودتر آپ كنم. ولي همتون بدونين موقعي كه شما مشغول امتحان هستين من دارم دعاتون مي كنم حتي دونه دونه صداتون مي كنم و مثل نفيسه و منصوره، شايان و هما، اكرم و سينا، سيما و مهران، مريم و محمد مهدي و... ميام رو مغزتون و براتون امواج مثبت مي فرستم. تجربه ي شخصي من بارها و بارهاجواب داده و حتي جوابا رو با هم چك كرديم و... بگذريم... خلاصه اين كه من تو اين سه روز (پنجشنبه، جمعه و شنبه) دربست در حال دعاييم واسه بچه كنكوريا... مخلص همشونم... ولي بازم مي گم كنكور فقط يكي از دروازه ها يا پل هاي زندگيه كه «شايد» لازم باشه ازش عبور كني نه «حتما»... نه با ورود به دانشگاه خوشبختي كسي تضمين مي شه نه با نرفتن به اون كسي بدبخت محسوب مي شه. دانشگاه يك وسيله است يه راهه نه تنها راه و تنها وسيله...
مشكات جونم... ماماني... به يادتم عزيزم... خودت مي دوني كه چقدر دوست دارم و چقدر واسه خواسته هات احترام قائلم (حتي اگه باهاش مخالف باشم) سعي خودتو بكن و به نتيجه اميدوار باش و هر چي كه شد چه قبولي چه مردودي! به تلاشت ادامه بده باز هم منو پشت خودت خواهي ديد (البته همراه پدر) و البته هممون زير سايه ي خدا!
صبا... شيما... پوريا... رويا... محمد رضا... سيما... سينا... زيبا... نيما(به خدا الف شدن همه ي اين اسماااا اتفاقيه ها!!!) مريم، الناز، زهرا، سولماز، مينو، فائزه، بهناز، مهديه، ليلا، محبوبه، مليكا، ساناز، فاطمه، بنفشه.... همه ي بچه هاي فروغ... أم أبيها، نداي بعثت، انجمني ها.... رياضيا، تجربيا، انسانيا... (پاك يادتون نره!)به ياد همتون هستم... تو اين سه روز بين ساعت 9 تا 9:30 من باهاتون در ارتباطم سعي كنين بگيرين...

دست حق به همراه همتون... قبل از امتحان خودتونو به خدا بسپرين، دعاي فرج و آيةالكرسي بخونين و با نام خدا و استعانت از او شروع كنين... اول تستاي آسون رو بزنين و به هيچ وجه به هيچ وجه وقتتونو واسه تستاي سختي كه در اولين نگاه بلد نيستين وقت نذارين... تا آخر سوالا رو برين و اگه از تستاي آسون وقت ذخيره شد برين سراغ اون سختايي كه ولشون كردين... حواستون باشه از اتود استفاده نكنين... مداد معمولي رو هم زياد تيز نكنين... اگه به سوالي جواب ندادين كنارش علامت كم رنگ بزنين يا رو تمام بيضي ها يه خط كمرنگ بكشين تا جوابا رو جا به جا ننويسين... يه بطري آب و چند شكلات همراه داشته باشين... شب دوش بگيرين و به موقع بخوابين... ديگه سفارشي ندارم (دارم ولي براي امسال ديگه بسه!)